Schroeven zijn verwijderd!

Het is zover: op maandag 4 maart, vier dagen geleden, heb ik de 3 gecanuleerde schroeven operatief laten verwijderen in het AZ Monica in Deurne (Antwerpen).

Om 9u30 ben ik de operatiekamer binnengegaan en om 16u was ik weer voldoende bij bewustzijn en op mijn kamer. De 3 schroeven heb ik als “aandenken” meegekregen (9cm lang per stuk). Ik ben onder volledige narcose gegaan (er is mij niets anders voorgesteld) en ben één nacht in het ziekenhuis gebleven waarbij ik constant een baxter heb gekregen met pijnstillers.

Zoals op voorhand aangegeven door de orthopedist is de wonde nu wel 2x zo groot als bij het inbrengen van de schroeven. Toen zo’n 4cm, nu toch bijna 10cm. Maar ze is wel beter gehecht (geen haakjes maar echt genaaid en nadien is de wonde gefixeerd met hechtpleisters). De pijn valt al bij al mee. Sinds ik dinsdagnamiddag het ziekenhuis heb verlaten heb ik geen pijnstillers meer moeten nemen. De pijn is er wel maar is heel draaglijk.

De eerste nachten waren het moeilijkst omdat ik wakker werd bij elke beweging dat ik maakte maar intussen lukt het slapen heel wat beter.

Ik ben ook bijna onmiddellijk beginnen stappen terwijl de ene verpleegster zei dat ik het niet mocht en de andere er geen probleem van maakte. Het voelde in elk geval ok aan en ben dit dan ook blijven doen. De krukken heb ik al weer ver weg gelegd. Op dag 4 merk ik wel dat ik in beide benen heel stijf ben (achteraan). Het wordt dus tijd dat ik de kiné bel om mij te helpen met het revalideren. Hopelijk heb  ik meer nieuws de komende dagen/weken. Maar ik wilde dit toch al even neerschrijven.

Schroeven eruit of niet?

Dat is een vraag die ik mezelf meer dan 1,5 jaar gesteld heb. En op sommige momenten dacht ik dat ze er voor altijd in mochten blijven maar dan had ik ook dagen waarop ik ze vervloekte.

Toen we rond Halloween met vrienden en kinderen een uitgebreide wandeling maakten van ongeveer 2 uur heb ik mezelf het laatste kwartier moeten vooruitslepen: pijn pijn pijn. En toen heb ik de beslissing genomen om ze te laten uithalen.

Een paar weken later zat ik bij orthopedist Jan Van Melkbeeck in AZ Monica in Deurne (Antwerpen) en hij zei dat dit perfect kon. De pijn die ik regelmatig voelde kwam van ontstoken slijmbeurzen omdat mijn spieren constant over de schroefkoppen schuren. Maar hij zag dus geen reden om de schroeven er niet uit te halen. Bij “oudere” patiënten raadt hij dit af omdat zij (vaak owv osteoporose) een grotere kans hebben op een nieuwe breuk maar mijn heupfractuur was het gevolg van een ski-ongeval en hiervoor geldt die blijkbaar niet.

Hij wou de operatie wel pas na onze skivakantie doen omdat het een tijdje duurt vooraleer de gaten terug opgevuld raken met bot en mijn heup dus tijdelijk brozer zou zijn waardoor deze gemakkelijker zou breken. Maandag 4 maart is dus “D Day”.

Qua revalidatie zag hij geen probleem omdat er geen spieren moesten doorgesneden worden. Hij sprak van een overnachting in het ziekenhuis owv mogelijke bloedingen en dan nog een weekje thuis om de wonde goed te laten genezen… Ben benieuwd!

Ik heb intussen nog gemaild met een lotgenote die intussen de schroeven er heeft laten uithalen. Zij moest tijdelijk wel weer even op krukken en max 50% belasten. Maar de operatie zelf was goed verlopen.

Maar ik hou jullie op de hoogte! Van zodra ik van het ziekenbed spring (ahum) schrijf ik een nieuwe post met al mijn bevindingen.

Een fijn jaareinde en een super 2013 gewenst aan iedereen die hier komt meelezen xxx

 

Minder dan 10 maanden na mijn heupoperatie opnieuw op de latten!

“Het is gebeurd” zou Eric Van Looy zeggen… (voor de niet-Belgen: Eric Van Looy is de gevierde regisseur van Loft en presenteerde jaren lang “De Slimste Mens”).

Maar het is dan ook effectief gebeurd: 2 weken geleden stond ik in Frankrijk in Les Coches-Monchavin (La Plagne) opnieuw op een blauwe piste klaar om naar beneden te skiën. En tegen het einde van de week had ik mijn grootste schrik overwonnen en durfde ik ook de rode pistes aan (ook al stond ik in schuss naar beneden echt wel te bibberen op mijn benen).

Ik ben een paar keer gevallen maar altijd zonder erg (en ook niet aan grote snelheid) en heb wel wijselijk gepast voor afdalingen van “boebel-” en zwarte pistes.

Maar ik heb het dus gedaan. En ik heb ervan genoten!

Op voorhand was ik wel nog bij mijn orthopedist langsgeweest voor nieuwe foto’s én zijn fiat dat het ok was om opnieuw op de latten te gaan staan. Voor hem zag alles er prima uit en hij had dan ook geen voorbehoud. Het enige waarvoor ik moest opletten was om te vallen op de gebroken heup owv de pijn die de vijzen (en dan vooral de uitstekende koppen ervan) zouden kunnen geven.

En als uitsmijter herinnerde hij mij toch ook nog eens aan de mogelijke heupnecrose die nog steeds kan optreden (tot 2 jaar na de operatie). Nog een jaar en 2 maanden te gaan dus.

Maar ondertussen heb ik weinig tot geen last van pijntjes (behalve als ik in bed te lang op mijn heup lig in zijlig) en heb ik als voorbereiding op de skivakantie toch een paar weken gefietst op de hometrainer (kwestie van mijn bovenbeenspieren nog eens extra te trainen).

Ik hoop dat het jullie ook allemaal goed gaat en dat dat dan ook zo mag blijven!

Skivakantie 2012

Ik heb het gedurfd: onze skivakantie van 2012 is geboekt… Het angstzweet breekt me nu al uit.

Maar het gezegde “als je van je paard valt moet je er zo snel mogelijk weer opkruipen” spoort me aan om het toch nog eens te proberen. Ik ben helemaal niet sportief maar skiën vind ik ongelooflijk plezant. Ik hoop dat ik in februari dat gevoel ga terugkrijgen. En indien niet, dan heb ik het toch maar weer geprobeerd.

Klinkt lekker stoer… Maar we gaan op voorhand wel eens indoor gaan skiën zodat ik toch het gevoel weer wat zal krijgen.

Ondertussen gaat het weer heel wat beter met mij (behalve mijn whiplash dan, maar dat is een ander verhaal). Ik voel nog wel “vanalles” maar af en toe ben ik volledig pijnloos en lijkt het of er niets gebeurd is. Hopelijk wordt dat “af en toe” een “regelmatig” en ben ik tegen februari weer 100%.

 

Nog maar eens gevallen

Vrijdagavond sta ik op een fuif (jaja, jong in het hoofd, iets minder in de benen) mee te helpen tappen en word ik toch wel omvergelopen. Voor dat ik het wist lag ik op de grond. Gelukkig iets meer op mijn linker- dan mijn rechterbil maar sindsdien loop ik weer wat mank en heb ik pijn.

Zo’n zeurende pijn op de plaats van de breuk (denk ik) maar dus weer met de neus op de feiten gedrukt dat het toch nog niet allemaal over is.

Ik ga het nog een paar weken aanzien en als het dan niet beter is ga ik toch nog maar eens een afspraak maken voor een nieuwe foto.

Wel verrassend te lezen in één van de reacties dat de betrokken arts na 4 maanden al zegt dat het risico op heupnecrose er niet meer is. Mij is er gezegd geweest dat heupnecrose kan optreden tot 2 jaar na de val. Is er iemand die daar iets meer over weet? Ik heb er een ongelooflijke schrik van 😦

Ook die osteoporose: wie bepaalt er of dit wordt nagekeken en welke reden gebruiken ze hiervoor? Leeftijd? Soort breuk?

Heel veel vragen waar velen toch mee blijven rondlopen. Ook ik…

Vakantie!

Net terug van een heerlijk deugddoende 14-daagse in de Provence. Mijn batterijen zijn weer he-le-maal opgeladen en het was nodig ook.

Na 10 weken thuis en een maand weer aan het werk was ik toe aan een “echte” vakantie.

Maar hoe gaat het nu met mij: prima! Ik zit aan 95% van wat ik vroeger kon en heel af en toe word ik er nog eens aan herinnerd dat er nog pinnen in mijn lijf zitten. Als ik ergens afspring (een half metertje ofzo hè) en op mijn slechte been terecht kom dan voel ik wel dat ik nog niet alle spieren terugheb. Of als ik op mijn hurken wil zitten: dat lukt niet zonder pijn… in mijn knieën! Blijkbaar worden mijn knieschijven toch nog niet volledig ondersteund door voldoende spieren zodat ik ze niet meer volledig kan plooien maar het gaat wel al beter dan een paar weken geleden. Ik leef dus op hoop. En uit de reacties op mijn blog kan ik opmaken dat dit ook bij anderen voorkomt. Enig idee of er nog een andere reden is?

Op vakantie heb ik voor het eerst ook weer gelopen (100m weliswaar, maar toch). Een heel raar idee om met mijn volle gewicht van been op been te springen maar het ging zonder dat ik iets voelde.

Heb ook heerlijk gezwommen en allerlei oefeningen in het water gedaan ter versteviging van mijn beenspieren en voor de rest heb ik alles meegedaan wat man & kids deden (behalve de koorden-avonturenpiste dan want ik vrees dat ik hiervoor nog wat extra moet trainen, of misschien had ik er gewoon geen zin in, kan ook…).

’s Morgens ben ik wel nog altijd stijf (en zeker na een rit van 1000km in de auto!) en kom ik pas na een meter of 3 echt op gang. Maar ik lees in de commentaren dat dat bij andere lotgenoten gelijkaardig is.

De tweede week ben ik wel ongelukkig gestruikeld en op mijn heup gevallen: pijn pijn pijn dat dat deed! Ik vreesde voor het ergste. Maar wonder boven wonder had ik de dag nadien enkel een blauwe plek (het was zelfs een kleintje) en dat was het! Waarschijnlijk kwam die gigantische pijn van de pinnen die wat uit mijn bot steken en die erg drukten op mijn spieren of pezen.

Maar nu zijn we dus terug thuis en ik heb net 3 uur ons tuinhuis zitten verven. Heerlijk toch. Ik kan echt weer genieten van die dagdagelijkse dingen waarvan ik tijdens mijn “rustweken” alleen maar kon dromen. Morgen geven ze nog een heerlijke zonnige dag en vlieg ik er weer in.

Veel succes aan iedereen die nog volop aan het revalideren is en ik vind het superfijn om jullie commentaren en vorderingen te lezen. Blijven reageren hè!

Terug aan het werk

Sinds eergisteren ben ik terug aan het werk.

Het is een gigantische omschakeling… Ik moet er echt nog gewoon aan worden. Na 12 weken thuis in een relax ritme, zonder stress, met alle tijd voor mijn revalidatie en kiné-afspraken. Ik moet zeggen dat het toch wel wat tegenvalt.

De eerste dag was leuk: heel mijn bureau ademde “welkom terug” met dank aan de fijne collega’s. Maar de ganse dag op een bureaustoel zitten maakte dat ik superstram word en dat ik pijn heb bij het stappen. Een pijnlijk gevoel dat door mijn bil trekt en waardoor ik de neiging krijg om te gaan waggelen…

De tweede dag had ik ’s middags al zo’n pijn in mijn nek en mijn been dat ik er superongemakkelijk van werd en zelfs in wenen ben uitgebarsten. Ik schrok van mezelf!

Misschien was het een combinatie van verandering, stress, moe, pijn waardoor de emmer overliep maar ik heb ’s avonds thuis ook geen fut meer om nog op de hometrainer te kruipen, laat staan om nog andere oefeningen te doen. Misschien dat ik daarom nu een terugval heb. Ik hoop het.  Gelukkig werk ik in de zomer enkel van maandag tot woensdag en kan ik de komende 4 dagen weer wat gas terugnemen.

Vanavond terug naar de kiné voor mijn nek maar als de pijn in mijn bil blijft duren ga ik toch eens vragen om daar nog eens naar te “kijken”. In elk geval heb ik volgende week vrijdag een volgende afspraak bij de orthopedist en zal er opnieuw een röntgenfoto genomen worden. Hopelijk ziet alles er toch nog goed uit en zal ik “gewoon” wat beter moeten revalideren. ..

Kiné nr 2

Vandaag bij Kiné 2 langsgeweest want mijn 5e wervel zit helemaal vast. Het is nog een gevolg van mijn val (en van het incident bij mijn repatriëring: de brancard klapte achteruit!). Ik zat er al een tijdje mee maar nu was het niet meer te houden. Eerst heeft hij gedurende een kwartier alles goed losgemasseerd en nadien drukpuntmassage toegepast (au au maar toch deed het deugd). Vrijdag een nieuwe sessie.

Vandaag ook laatste keer bij Kiné 1 langsgeweest om mijn heuprevalidatie af te ronden. Ook daar werd ik gemasseerd en nadien kreeg ik nog wat bijkomende oefeningen om mijn heupen, knieën en enkels te verstevigen en het geklik te verminderen (komt dus voort uit onstabiliteit als gevolg van te weinig spiermassa).

Ik hoop dat ik het zonder haar ga kunnen volhouden. Ze raadde me aan om er echt routine in te leggen en op vaste dagen bepaalde oefeningen uit te voeren.

Kiné 2 die wat alternatiever is (drukpuntmassage, osteopathie, accupuntuur) zei ook dat het heel belangrijk is om veel te wandelen en druk te zetten op de geopereerde heup. Kwestie van de heupnecrose zoveel mogelijk proberen uit te sluiten.

Dit weekend nog 2 dagjes van het Werchter Rockfestival meepikken en dan maandag weer aan het werk na 12 weken inactiviteit. Ik ben benieuwd…

Zo stijf als een hout!

Gisteren is de kiné nog eens langsgeweest om mijn vorderingen te bekijken.

Ik dacht dat ik al helemaal goed liep maar blijkbaar zag haar deskundig oog toch nog wel heel wat ter verbetering: ik draaide mijn been te veel en nam te kleine passen met mijn geopereerd been. Toen ik eindelijk “juist” liep voelde ik dat de spieren in mijn bovenbeen heel hard gestretched werden wat dus inderdaad betekende dat ik deze nog niet -goed- gebruikte.

Ik probeer er nu op te letten met als gevolg dat ik zeer geprononceerd begin te stappen… Mijn lies doet ook nog steeds pijn en daarvoor heb ik ook bepaalde stretch-oefeningen gekregen. Maar het geklik in mijn heup (soms zelfs in beide heupen) neemt toe… Het zou kunnen dat bepaalde spieren of pezen versterkt moeten worden.

Ondertussen heb ik ook ontdekt dat ik niet meer op mijn goede knie kan zitten zonder pijn te hebben. Net een gevoel alsof er een band over gespannen is. Volgens de kiné zou het kunnen dat mijn minuscus geraakt werd tijdens het ongeval maar omdat ik er 10 weken niet op gezeten heb kon ik er ook niets van merken.

Maandag dus een afspraak met de huisarts (die ook sportarts is). Ben benieuwd wat hij zal zeggen van mijn knie én van het geklik.

Maar om positief te eindigen (en verwijzend naar de titel van dit bericht): gisteren heb ik het gras afgereden. Met een zelftrekkende grasmachine weliswaar, maar toch. Ik ben er een uur mee bezig geweest (veeeel gras en bomen om rond te draaien) met als resultaat dat ik mij “overdaan” heb en vanmorgen bijna niet meer uit mijn bed geraakte, stijf van de spierpijn. Hoera! Nog spieren die ik aan het werk heb gezet ;-).

Yeeuh, zonder krukken: 9 weken na mijn operatie

Kiné is eergisteren langsgeweest en ze vond dat het meer dan goed genoeg ging om het te proberen zonder krukken. En wonder boven wonder het ging goed! Geen pijn (want daar had ik toch wat schrik voor) maar wel heel “waggelend” alsof ik 9 maanden zwanger was 😉

Maar als ik mij concentreer en mijn knie strek en hiel goed neerzet dan loop ik net zoals vroeger (maar dan wel veeeel trager). Als ik even gezeten heb dan is het wat stram maar na enkele passen merk je er bijna niets meer van.

Wat wel nog moeilijk blijft zijn de trappen: naar boven lukt nog maar naar beneden is nog moeilijk. Zeker als ik mijn goed been eerst moet zetten. Ook heb ik pijn in mijn lies als ik dit doe. Maar kiné zegt dat dit zal weggaan. Zoveel mogelijk oefenen en blijven bewegen is de boodschap.

Ik fiets bijna elke dag zo’n 20-30 minuten op de hometrainer en heb als nieuwe oefening het staan op één been erbij gekregen. Om dan na verloop van tijd dit ook te kunnen doen op een trampoline (help!). Maar in eerste instantie mag ik proberen om “gewoon” op een kussen te staan op één been. Kwestie van stabiliteit te verkrijgen blijkbaar.

In elk geval ga ik de krukken nu zo snel mogelijk terugbrengen naar het ziekenfonds want ik wil die dingen niet meer zien, laat staan gebruiken. Hmm, moet ineens denken aan mijn dagen in het ziekenhuis: toen had ik een looprekje! Voelde mij net een oma van 87 jaar… Niets van dat alles: nog even en ik ren weer door de tuin! Van tuin gesproken: gisteren heb ik zelfs al wat staan borstelen (mocht ook wel na 9 weken niets gedaan te hebben: het onkruid schiet alle kanten op want mijn ventje heeft alles behalve groene vingers). Maar ’s avonds voelde ik toch wel aan mijn rug en benen dat ik best wat gas terugneem. Heb ik bij deze vandaag dus gedaan.

Zo meteen nog even mijn iPod in, stevige muziek erop en een half uurtje fietsen. Veel succes allemaal met jullie eigen revalidatie (want wonder boven wonder: deze blog wordt af en toe gelezen!).