Hometrainer

Sinds gisteren ben ik een trapje naar boven gegaan qua “verzet” op mijn hometrainer: ik sta nu op 2. En ik hou het ondertussen al zo’n 20 minuten vol. De eerste dag had ik nadien wel wat spierpijn maar dat zal wel betekenen dat ik het goed gedaan heb zeker (ahum).

Voor de rest pikkel ik nog rond op 1 kruk en af en toe voor korte afstanden probeer ik zonder. Ik voel me dan wel een eend want ik heb het gevoel dat ik “waggel”. Zal het daar overmorgen wel eens met mijn kiné over hebben. En als ik mijn been naar buiten probeer te draaien dan heb ik soms pijn in mijn lies. Zal dus nog extra moeten blijven oefenen…

Er is er één jarig…

Vandaag voor mijn nieuwbakken 11-jarige zoon een cake gemaakt! Nooit gedacht dat ik dit op zijn verjaardag al zou kunnen doen.

Het lopen met 1 kruk gaat alsmaar vlotter en in de keuken kan ik van aanrecht naar aanrecht zonder kruk (maar dat is nogal een wankele bedoening). In elk geval was hij dolblij toen hij thuiskwam en dat maakt mijn dag helemaal goed.

Buiten cake én wat fruitsla gemaakt heb ik vandaag nog niet veel gedaan (ik heb mij de voorbije dagen in al mijn enthousiasme toch wat “overdaan”). Maar er staat nog een halfuurtje hometrainer op het programma én wat strijk. Dat laatste was één van de enige huishoudelijke taken dat ik ben blijven doen: lukte perfect op een hoge stoel. Zolang ik het maar beperkte tot max. een half uurtje. Kon ik mij toch nog wat nuttig maken.

Vandaag is ook de eerste dag dat ik mijn silliconenpleister 12u mag/moet ophouden. Tot nog toe heb ik er helemaal geen irritatie van en is er al een lichte verbetering van mijn lidteken merkbaar. Ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat binnen 4 maanden…

Op 1 kruk!

Vanmorgen op de hometrainer gezeten: zonder verzet 15 minuten gefietst en het ging wonderbaarlijk goed. Even wat last in mijn lies maar na wat verzetten (en een klik in mijn heup: hmm ben dit vergeten te melden aan de orthopedist…) ging het quasi zonder pijn.

Vanmiddag kwam dan de kiné en ik stap nu met 1 kruk! Ben superblij dat dit lukt en de kiné was zelf verbaasd dat het zo vlot ging. Het deed ook helemaal geen pijn. Ik had eerst wel wat last van misselijkheid (raar: net alsof ik wagenziek was) maar dat is nu volledig over. Ik ga dus de komende week verder op 1 kruk blijven lopen én ik mag dus ook weer met de auto rijden: hoera! Gedaan met wachten tot er iemand kwam of dat mijn ventje mij ergens naartoe reed. Kan ik eindelijk ook weer écht gaan shoppen in plaats van op het internet 😉

Ik moet natuurlijk wel verder mijn oefeningen blijven doen en voor de goede doorbloeding zou ik best ook 2x per dag een half uurtje in het zwembad doorbrengen: op de rug liggen en been heffen, lichte schoolslag, stappen in het water,… Het zal een beetje van het goede weer afhangen vrees ik, want ik ben nogal een “kouwkieken”. En daarnaast ook mijn buikspieroefeningen niet uit het oog verliezen, kwestie van mijn lage rugpijn te verminderen. Maar al bij al: ik ben superpositief! En het is al anders geweest…

Naar de orthopedist

Vrijdag ben ik op consultatie geweest bij een orthopedist. Na het bekijken van -nieuwe- foto’s vond hij dat het er allemaal goed uitzag: de schroeven waren niet uitgezakt en de breuk was voldoende hersteld. Maar ook hij herhaalde -nog maar eens- dat de kans op heupnecrose tamelijk groot bleef owv het feit dat het een verschoven breuk is geweest. En dat de periode voor het afsterven tot 2 jaar kon lopen. Hoe ik dit dan zou merken? Meer en meer last bij het stappen bleek dus. En de kans is 20-25%…

Afin, laten we daar niet van uitgaan en het beste ervan hopen…

Ook zou hij op termijn (maar ik ben natuurlijk vergeten te vragen wat dit dan betekent) de schroeven eruit willen halen: ik heb er nu al last van (pijn bij het liggen op mijn rechterzijde) en dat gaat dus niet meer beteren. Daarnaast heeft hij mij ook -op aanraden van de kiné- siliconenpleisters voorgeschreven voor mijn lidteken. Deze pleister zou het lidteken moeten vervagen en fijner maken. Ben benieuwd.

Wat mag ik vanaf nu wel weer gaan doen: stappen (geleidelijk opbouwen van 30-50% steun naar 100%), zwemmen, fietsen op de hometrainer, autorijden,… En binnen 6 weken wil hij mij opnieuw zien.

Vandaag voor het eerst gestapt zonder krukken!!! Maar wel in het zwembad 😉  Het voelde wat onwennig maar uiteindelijk was er niets aan! Buiten het zwembad durf ik echter nog niet. Ik heb al eens geprobeerd om op de wegschaal te staan en dan wat gewicht op het “slechte” been te zetten en dat voelt wel redelijk goed. Maar toch durf ik nog niet meer. Maandag komt mijn kiné en dan zullen we wel zien. Misschien morgen toch ook al eens op de hometrainer kruipen en zien wat dat geeft…

42 en een gebroken heup

Ik start deze blog omdat ik quasi geen informatie vind of verhalen lees over -relatief- jonge mensen met een heupbreuk.

Exact 7 weken geleden ben ik tijdens het skiën gevallen en ben ik met de helikopter “afgevoerd” naar het St. Vinzenz in Zams (Oostenrijk). Het verdict luidde: femurhalsfractuur oftwel gebroken heup (breuk tussen heuphals en heupkop).

Na een operatie van een uur (7 uur na het ongeval omdat ik nuchter moest zijn voor de operatie) was de breuk hersteld met 3 “pinnen” en begon het wachten… Ik heb nog 5 dagen doorgebracht in het ziekenhuis in Zams: de dag na de operatie moest ik al leren stappen met krukken. Nu ja, stappen is een groot woord want ik mocht/mag niet steunen op het geopereerde been. Nadien ben ik met een ambu-vliegtuig gerepatrieerd en heb ik nog een paar dagen doorgebracht in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden (vnl omdat ik wachtte op de levering van een ziekenhuisbed thuis).

Toen ik dan eindelijk naar huis kon (9 dagen na het ongeval) kreeg ik alleen de boodschap mee: niet steunen tot 8 weken na het ongeval en zorgen dat ik niet val. Ik kreeg ook een verwijsbriefje mee voor de kinesist en dat was het dan.

Na 10 dagen thuis heb ik een kiné laten komen omdat ik krampen in mijn spieren kreeg en dat ik toch eens moest starten met wat spieropbouwende oefeningen. Eén keer per week komt ze langs en masseert ze mijn spieren en controleert ze mijn oefeningen.

Het einde is bijna in zicht. Komende vrijdag heb ik een eerste afspraak met een orthopedist en zal ik hopelijk meer weten. Want mijn ergste vrees is dat er heupnecrose optreedt… Dit is het afsterven van de heupkop omdat de bloedtoevoer zich niet hersteld heeft. Maar uit wat ik kan lezen op het world wide web kan dit ook in een later stadium voorkomen (tot 2 jaar na het ongeluk?).

Mijn grootste frustratie is in elk geval dat de dokters/specialisten heel weinig communiceren en dat ik weinig/geen antwoorden krijg op mijn vragen. Nogmaals: vandaar deze blog.

Ik kijk uit naar jullie reacties, ervaringen, tips,… zal jullie regelmatig op de hoogte houden van de “stand van zaken”

Hello world!

Wow, laat ik eens een blog starten…